Rozdział 9 - Wir myśli

Draco stał opierając się nonszalancko o mur pokryty różnymi napisami. Z wymalowanym na twarzy spokojem palił papierosa niespiesznie wydmuchując dym, który tworzył piękne kształty. Jego postawa mówiła sama za siebie – „Jestem Draco Malfoy, pan i władca świata”. To chłodne opanowanie było sztuczką wyuczoną w latach młodości, gdy na świecie panował Voldemort, a jego rodzice byli gorliwymi śmierciożercami. Wtedy ukrywanie swoich emocji nie raz uratowało młodemu arystokracie życie. Wojna nie trwała jednak już od 5 lat, a taktyka dziedzica Malfoyów nie zmieniła się. I tu pojawia się problem – Jego opanowanie to faktycznie sztuczka, czy może prawdziwy charakter?

Pustą stację metra wypełniał smród charakterystyczny dla dawno opuszczonego miejsca, mocz, brud, alkohol i fetor bliżej nieznanego pochodzenia. Blondyn skrzywił się, gdy wiatr powiał mocniej przyciągając za sobą tę zabójczą mieszankę, ale nie przestał rozkoszować się papierosem. Nagle w oddali rozległ się głośny trzask, a następnie tupot stóp. Draco ze spokojem rzucił niedopałka w pobliską kałużę i zaczął pedantycznie otrzepywać swój garnitur z nieistniejącego brudu.

- Spóźniliście się – rzucił w powietrze beznamiętnym tonem nie spoglądając nawet na dwóch przybyszów. – Jakie wieści?

- Gorszego miejsca na spotkanie nie było? – wysoki, czarnoskóry mężczyzna zmarszczył ze zniesmaczeniem nos ignorując pytanie przyjaciela. Owinął się mocniej płaszczem czując lodowaty powiew wiatru.

- Zadałem pytanie Zabini – wycedził Draco, który był dzisiaj w widocznie złym humorze. – Jakie wieści? – powtórzył.

- Minister wysłał Weasleya i Pottera do Rosji, z tego co kojarzę mają szukać laboratorium, w którym prowadzone są nielegalne eksperymenty – odparł sucho Blaise zerkając na milczącego blondyna, lecz ten nie odezwał się. – Zatrudnił też Granger, ponoć leczy teraz Leonarda – urwał i zapadła głucha cisza.

- Nott? – na twarzy Dracona pojawiło się zdenerwowanie, ale odwrócił się szybko i zaczął powoli chodzić.

- Granger miała w domu jakąś dziewczynkę, na oko siedmioletnią. Niska, długie ciemnoblond włosy, niebieskie oczy… - odpowiedział zimno.

- Miała? – oczy Malfoya błysnęły.

- Tak, teraz jest u Weasley. A Ty czego się dowiedziałeś? – spytał i spojrzał pytająco Teodor.

- Amanda wie dość dużo, mówiła, że Rufus dostał od zabójcy list, w którym grozi, że zabije zakładników, jeżeli nie dostanie czegoś… - jego źrenice zwężyły się. – Granger jest w niebezpieczeństwie – dodał wywołując tym samym szok kolegów.

- Od kiedy interesuje nas ta szlama? – trafnie zauważył Nott. – Jak dla mnie może…

- Zamknij się kretynie – wysyczał i stanął tuż przed brunetem. – Tu nie o tylko o nią chodzi, to jest coś większego – popatrzył wściekle na mężczynę.

- Więc o co chodzi do jasnej cholery?! – krzyknął mu prosto w twarz Teodor.

- Póki co szperajcie dalej – zignorował bruneta Malfoy i odwrócił się do niego tyłem. – Gdy tylko się czegoś dowiecie, napiszcie do mnie. Ja wyślę list do McGonaggal i… - uśmiechnął się chytrze. – Odwiedzę kogoś – po tych słowach aportował się z trzaskiem zostawiając dwóch mężczyzn samych.

- Jak myślisz, kogo odwiedzi? – spytał szczerze zdziwiony Nott.

- Jeśli dobrze podejrzewam, lepiej żeby tylko żartował… - odparł tajemniczo Zabini i wyciągnął paczkę papierosów po czym podsunął ją koledze.  – Chcesz?

***

Wyprawa do Rosji okazała się być istnym horrorem dla Harry’ego i Rona. Najpierw musieli podróżować do Wołgogradu tanim pociągiem wypełnionym po brzegi ludźmi, później czekać na Nadię Repnin i zostać u niej w domu, gdzie (o zgrozo!) jedynym jedzeniem była solanka ze zdechłej ryby, a teraz podróżować stuletnim autobusem. Rudzielec i jego przyjaciel nie rozumieli dlaczego nie mogą używać magii, co bardzo ich irytowało. Okazało się, że ta wyprawa będzie ich kosztować dużo nerwów oraz uszczerbku na zdrowiu. Podróż do Gorodishche ciągnęła się w nieskończoność.

- Masz jakieś informacje? – spytał Ron, który większość drogi przespał co widać było po jego nieprzytomnym spojrzeniu.

- Nadia powiedziała, że mamy dojechać do Gorodishche i tam spotkać się z Wadimem, który zaprowadzi nas do opuszczonej kryjówki tych sukinsynów – odparł beznamiętnym tonem. Póki co nie mieli żadnych śladów organizacji zajmującej się testowaniem nielegalnych eliksirów i brunet zaczął szczerze wątpić w sens całej tej akcji.

- A Gin coś pisała? – Harry wyczuł w tonie kolegi nutkę nadziei.

- Ach, napisała że wszystko jest w porządku – odparł zdawkowo i zamilknął na chwilę tocząc w myślach bitwę. Powinienem mu powiedzieć? On i Herm nie lubią się tak jak dawniej… - Dostałem list od Herm – oznajmił.

- Ach tak? – Weasley wydawał się być niezainteresowany tą informacją. Z obojętną miną przerzucał strony proroka codziennego, którego zdążył już przeczytać 5 razy.

- Minister magii zatrudnił ją do siebie. Spotkał się z nią tuż po naszym wyjeździe i oznajmił, że nie pracuje już jako magomedyk – urwał na chwilę i spojrzał w oczy towarzysza. Był niemal pewien, że zobaczył w nich dziwny błysk… - Ron, coś tu nie gra – ściszył nieco głos, który brzmiał teraz bardzo poważnie. – Boję się o nią.

***

Czerwonowłosa kobieta przemierzała szybkim krokiem wąskie korytarze wypełnione stukotem jej obcasów. Włosy miała niezgrabnie ułożone, a ubrania pomięte, ale nie interesowało jej to. Wspięła się po schodach tak szybko, jak tylko mogła i biegiem ruszyła w stronę ogromnych, dębowych drzwi na końcu sali. Gdy wreszcie do nich dotarła, stojący po bokach strażnicy pchnęli je lekko i, z widocznymi złośliwymi uśmieszkami, odstąpili na boki. Kobieta odetchnęła głęboko i weszła do środka.

- Spóźniłaś się, Amber – zimy głos mężczyzny odbił się od ścian i wypełnił całą komnatę. Była ona ogromna, ale prosto urządzona. Pod ścianą stało duże biurko zawalone stertą pergaminów i ksiąg. Po drugiej stronie widać było masywną, czarną szafę. Okiennice zasłonione były krwistoczerwonymi ciężkimi zasłonami, przez co w pokoju panował półmrok. Oprócz biurka i szafy był tu również barek, dwa fotele i sofa, kominek oraz ogromne łoże idealnie zaścielone czarnym atłasowym kompletem. – Wiesz, że tego nie lubię.

- Tak panie – kobieta z przerażenia wbiła paznokcie w dłonie. Wysoka postać wynurzyła się z mroku i ruszyła w jej stronę. Był to mężczyzna, dość szczupłej sylwetki okryty czarną peleryną. Gdy wkroczył w światło ognia, zobaczyła, że ma srebrną maskę.

- A skoro tego nie lubię, muszę to ukarać – blada dłoń wysunęła się spod peleryny i dotknęła policzka Amber, a ta starała się powstrzymać drżenie ze strachu. – Jesteś taka ładna… - dłoń zjeżdżała coraz niżej i niżej, aż zatrzymała się na obojczyku. Mężczyzna wyciągnął drugą dłoń w powietrze i nagle pojawił się w niej bat. – Rozbierz się i połóż na łóżku – rozkazał, a Amber bez protestu to zrobiła.

Ostatnią rzeczą którą później pamiętała był świst bata, jej przeraźliwy krzyk i sadystyczny śmiech mężczyzny.

***

Hermiona była wściekła i zestresowana jednocześnie. Czuła się jakby dostała czymś wyjątkowo ciężkim w głowę, ale cudem stała wciąż na nogach. Zdenerwowanie było winą ministra magii, który dzień wcześniej oznajmił jej, że dziewczyna pracuje teraz dla niego. Wciąż nie mogła zrozumieć o co mu chodziło. Wymyślała przeróżne scenariusze, ale wszystkie wydawały się jej śmieszne i nierealne. Do tego doszedł nagły wyjazd Harry’ego i Rona… W liście od wybraniec przyznał, że zupełnie nie spodziewał się tej misji oraz, że minister zabronił im używać magii podczas podróży. Przecież to jest nienormalne! – z oburzenia potrząsnęła głową. Pomimo tego, że panna Granger była uważana za jedną z najinteligentniejszych czarownic nie rozumiała absolutnie nic z tej sytuacji.

Nalała zimnej wody do szklanki i wyjęła z szafki fiolkę z żółtawą cieczą. Odkręciła ostrożnie korek i wlała dokładnie 5 kropli. Gdy po raz pierwszy zobaczyła swojego pacjenta, przeraziła się. Leżał bez ruchu, cały we krwi, a jego twarz miała trupioblady odcień. Naprawdę go szkoda – westchnęła i ze szklanką w ręku ruszyła do pokoju gościnnego. Wciąż nie znała imienia swojego pacjenta, ale musiała przyznać, że był on niesamowicie przystojny. Około trzydziestki z lekkim zarostem i gęstymi, brązowymi włosami. Miał też niesamowite ciało, o czym przekonała się lecząc połamane żebra. Wyraźnie zarysowany kaloryfer oraz… seksowny pas Achillesa! Gdy Hermiona zdjęła mu koszulkę poczuła, że brak jakiegokolwiek przez partnera źle na nią wpłynął.

- Gdzie ja jestem? – głęboki, aksamitny męski głos wyrwał ją z zamyślenia i omal nie wypuściła z rąk szklanki. Stanęła w progu pokoju gościnnego i zobaczyła, że jej pacjent odzyskał przytomność i patrzy na nią ze zdziwieniem.

- U mnie w domu – wymamrotała zaskoczona tym pytaniem i dopiero po chwili uświadomiła sobie głupotę tej wypowiedzi. – Minister kazał cię tutaj przenieść i leczyć – sprostowała i zdobyła się na lekki uśmiech. Podeszła do łóżka, w którym leżał i podała mu wodę. – Wypij, powinno pomóc.

- Minister? – szatyn skrzywił się lekko czując smak eliksiru, ale posłusznie dopił resztę i odstawił szklankę.

- Tak, powiedział, że znaleziono cię w środku lasu – przyglądnęła mu się z troską i usiadła na stołku. – Kto ci to zrobił?

- Co? – uniósł brwi i przyjrzał się kobiecie. Miała na sobie turkusowy luźny sweterek i czarne obcisłe jeansy. Lekko pofalowane włosy miała spięte w wysokiego kucyka, którego przytrzymywały wsuwki. No i ta twarz! Duże, czekoladowe oczy patrzące na niego z troską i rezerwą zarazem. Mleczna skóra, a na policzkach śliczne zaróżowienia. Oj tak, była bardzo piękna. Nawet nie wiedział ile jej się przygląda, gdy usłyszał miękki głos nieznajomej.

- Ekhem… - odkaszlnęła cicho, a on skarcił się w myśli za swoją głupotę. – Kto cię tak zranił?

- Ach, to… - mruknął cicho. – Powiedzmy, że stary przyjaciel – sposób w jaki zaakcentował ostatnie słowo zaintrygował Hermionę.

- Przyjaciel chyba by czegoś takiego nie zrobił – uśmiechnęła się i zauważyła, że opatrunek na klatce piersiowej jest przesiąknięty krwią. Wstała i zaczęła go powoli odwijać.

- On zrobił – wymamrotał starając się zachować spokój. Dotyk nieznajomej niesamowicie na niego działał. Czuł, jak drobnymi palcami przesuwa po jego klatce piersiowej i musiał przyznać, że było to… przyjemne. – Cholerny Malfoy zapłaci mi za to – szepnął gdy kobieta odsunęła się a on zobaczył swoją ranę.

- Co powiedziałeś? – w niewielkim pokoiku rozległ się dźwięk tłuczonego szkła. Twarz szatynki wyrażała nienawiść i szok.

- Nic takiego… - mężczyzna starał się wybrnąć z sytuacji.

- Malfoy? – podeszła do niego i zmrużyła oczy. – Draco Malfoy? On żyje?

- Tak – westchnął zrezygnowany i opadł na poduszki.

- Opowiedz mi  wszystko – zażądała i usiadła na łóżku.

Minęło pół godziny, a ona siedziała samotnie w fotelu. Jej pacjent, który okazał się być tajnym agentem, nazywał się Leonard Farewell. Brał teraz prysznic, a ona próbowała ułożyć sobie w głowie jego opowieść. Malfoy zniknął ze świata magicznego na 4 lata i dopiero teraz minister rozpoczął poszukiwania. Leonard wyśledził go i spotkał się z nim, ale w wyniku „dawnych spraw”, jak to ładnie określił, został pobity przez młodego arystokratę i porzucony w środku lasu. Hermiona była pełna podziwu, że ostatkiem sił wyczarował patronusa i wściekła na tego pieprzonego dupka – Dracona Malfoya. Jak on mógł?! Leonard mógł zginąć! – myśli kłębiły się w jej głowie, więc sięgnęła po kieliszek wina stojący na stoliku. Nim zdążyła upić łyk, usłyszała głośne pukanie do drzwi. Z miną skazańca podeszła do nich i leniwie przekręciła klucz w zamku. Gdy je otworzyła, kieliszek wypadł z jej dłoni i z głośnym brzękiem rozbił się na podłogę, a ona sama rozdziawiła buzię.

- Tęskniłaś?

---------

Witam wszystkich! :) Rozdział miał być w poniedziałek/wtorek, a jest... w czwartek :< Przepraszam, przepraszam i jeszcze raz przepraszam! Notka pisana raczej szybko, bo jutro wcześnie wyjeżdżam i nie będzie mnie do niedzieli. Rozpoczęłam tutaj nowy wątek - Amber, którą możecie zobaczyć w zakładce bohaterowie . Mam nadzieję, że spodoba Wam się ten rozdział, ja go nawet lubię ;)

Dziękuję za wszystkie komentarze, ale znów robię "żebranie" :/ Jeśli uda Wam się osiągnąć magiczną 10, kolejny rozdział w niedzielę późnym wieczorem, jeśli mniej dopiero w  środę.
Mam dużo zajęć, muszę się poduczyć niemieckiego i informatyki, więc dlatego to robię :)

Buziaki! :*

Alicia*