Miniaturka 1 - Nowe życie cz.1

Hermiona z cichym westchnięciem opadła na krzesło w swoim gabinecie. Po całym dniu w pracy miała ochotę wejść do ciepłego łóżeczka, zakopać się w nim i nie wychodzić co najmniej przez tydzień. Niestety jej marzenia nie mogły się spełnić, ponieważ musiała jeszcze przejrzeć CV nowych praktykantów mających nadzieję zostać w przyszłości magomedykami. Od jutra zaczynało się szkolenie, które wiązało się z licznymi pytaniami, oprowadzaniem ochotników i demonstrowaniem swojej pracy. Szczególnie to ostatnie wydawało jej się istnym horrorem – musiała badać pacjenta przy kilkunastoosobowej widowni wytrzeszczającej w skupieniu oczy i robiącej pilnie notatki. Nie spodziewała się nawet odrobiny rozrywki, osiem lat pracy w Szpitalu św. Munga nauczyły ją, że magomedykami zostają osoby kompletnie pozbawione życia towarzyskiego, a co za tym idzie, mało rozmowne i dowcipne. Owszem, wśród licznego personelu trafiały się pojedyncze wyjątki – na przykład Chris Palmer, o trzy lata starszy od niej szatyn, który urodził się i dorastał w Stanach, więc gdy w Anglii trwała wojna, on spokojnie kończył studia i wiódł beztroskie życie. Może dlatego tryskał energią i wręcz emanował szczęściem? Wojna zmieniła wszystkich, którzy brali w niej udział i to na stałe. Ron, ciapowaty rudzielec mający problem z utrzymaniem języka za zębami, stał się zamknięty w sobie, poważniejszy i bardziej odpowiedzialny. Rozstał się z Hermioną 3 miesiące po Bitwie o Hogwart, ale nie było to poprzedzone kłótnią lub zdradą. Najzwyczajniej w świecie poprosił dziewczynę na osobność i przeprowadzili długą, szczerą rozmowę, ale do dzisiaj pozostawali w przyjacielskich stosunkach.

Odłożyła ostatnią kartę i pomasowała skroń palcami. Jeszcze nigdy nie miała tak wyczerpującego dnia jak dziś. Zaczęło się od całej drużyny Piorunów Królowej, czyli drużyny quiddicha, która w imię Elżbiety (którejśtam), wygrywała mecze ze wszystkimi zagranicznymi drużynami.  Niestety, ktoś rzucił paskudne zaklęcie na wszystkich graczy i przez ponad dwie godziny Hermiona szukała sposobu na przywrócenie ich głowom normalnych rozmiarów. Następnie przyszedł do niej Neville z dość sporą grupką dzieci pokrytych paskudnymi bąblami i wytłumaczył, że wszyscy pierwszoroczni gryfoni i puchoni oberwali od Plujki Kwaśnej, a pani Pomufrey nie daje rady wszystkich opatrzyć w tak krótkim czasie. Gdy Hermiona skończyła opatrywać wszystkie dzieciaki, pomknęła do stołówki coś przegryźć, ale tam z kolei dowiedziała się od pielęgniarki, Dominique, że na izbie przyjęć leży właśnie przeklęta jakąś czarnomagiczną klątwą kobieta w ciąży. A to i tak nie są wszystkie rzeczy, z którymi musiała się dzisiaj zmagać.

Poukładała wszystkie papiery na biurku w odpowiednich szufladach, folderach i teczkach, po czym dopiła zimną już kawę. Podeszła do obdrapanego już ze starości stojaka na kurtki i założyła swój schodzony, granatowy płaszczyk. Zabrała jeszcze torebkę i z lekkim uśmieszkiem na ustach wyszła z gabinetu. Ciche korytarze wypełniał tylko odgłos jej kroków, o tej porze jedynie garstka magomedyków pełniła nocny dyżur. Na szczęście dyżury Hermiony wypadały dopiero w następnym miesiącu. Kobieta już mijała recepcję, gdy drzwi do szpitala otworzyły się z głośnym hukiem i do środka wpadła duża grupa ratowników terenowych, z Chrisem na czele, pchająca wózek z zasłoniętym ciałem.

- SZYBCIEJ  DO JASNEJ CHOLERY! – szatyn głośno się wydarł i spojrzał na przerażoną pielęgniarkę. – Zawieźcie go na salę operacyjną, ale to już! Ja pobiegnę się przygotować! – dopiero gdy reszta grupy pognała na salę, zwrócił się do Hermiony. – Wiem, że miałaś dziś dużo pracy, ale potrzebuję Twojej pomocy – zrobił błagalną minę. Wystarczyło jedno spojrzenie na jego twarz, żeby dziewczyna zgodziła się.

- Co się stało? – spytała porywając pierwszy lepszy fartuch i nakładając go w pośpiechu.

- Jakiś czarodziej jechał sportowym autem ponad 300 na godzinę i z całej siły rozbił się o mur – mruknął mocując się z rękawiczkami. – Dobrze, że jeszcze nie wyszłaś, bo jako jedyna znasz się na mugolskich sposobach – dodał i przejrzał półkę z eliksirami i innymi specyfikami, po czym zgarnął kilka fiolek.

- Jak bardzo źle jest? – spytała związując włosy w koka Hermiona.

- Fatalnie – to słowo mężczyzna wypowiedział niemal szeptem. – Połamana większość żeber, część kości wbita w niektóre organy wewnętrzne, krwotok wewnętrzny, złamanie otwarte ręki, zmiażdżona lewa stopa, odłamki szkła w skórze i mocne obrażenia mózgu – gdy skończył wymieniać, Hermiona zbladła. Zapowiadało się na wyjątkowo ciężką akcję ratunkową.

Nie tracąc więcej czasu weszli na salę operacyjną, gdzie na stole leżał już przygotowany pacjent. Hermiona podeszła bliżej i omal nie krzyknęła, gdy zobaczyła mężczyznę. Tuż przed nią leżał półżywy Draco Malfoy. Doskonale pamiętała te platynoweblond kosmyki opadające niesfornie na czoło, teraz potargane i całe we krwi, mleczną, nieskazitelną skórę i te usta, którymi potrafił zadać jej tyle bólu… Ale teraz to on leżał na stole przed nią i od niej zależał jego dalszy los. Nie mogła pozwolić mu umrzeć. Nie teraz.

- Ja zajmę się urazami głowy, ty spróbuj zatamować krwotok wewnętrzny i usunąć odłamki – zarządził Chris i wyciągnął różdżkę, żeby rozpocząć pracę. Pochylił się nad głową blondyna i w skupieniu zaczął szeptać jakieś regułki kreśląc przy tym skomplikowane wzory.

Hermiona miała trudniejsze zadanie, ponieważ musiała rozciąć brzuch mężczyzny, żeby móc działać w środku. Na szczęście nie musiała używać skalpela, wyszeptała zaklęcie i nad brzuchem pacjenta wykreśliła linię. W swoim zawodzie wiele razy widziała okropne rzeczy, ale to, co zobaczyła teraz, przeraziło ją. Wnętrzności Malfoya były tak zmasakrowane, jakby został pobity przez co najmniej 20 mężczyzn, a nie uderzył autem o mur. Ale teraz musiała skupić się na pracy, wzięła głęboki oddech i zaczęła ostrożnie usuwać odłamki żeber. Było to mozolne zajęcie, ale szło jej dość sprawnie. Do 

czasu…

- Chris, mam problem! – krzyknęła zrozpaczona.

- Co się stało?

- Jeden odłamek utknął pomiędzy sercem, a płucami, nie dam rady go wyciągnąć bez uszkodzenia 

 któregoś z nich – jej głos wyrażał czyste przerażenie. Nie chciała, żeby ten dupek umierał! Nie mogła na to pozwolić! Za każdym razem walczyła o życie pacjenta, ale ta sytuacja była wyjątkowa, choć nie wiedziała dlaczego tak bardzo jej na nim zależy. No bo czy powinna aż tak martwić się o życie kogoś, kto poniżał ją, wyzywał i traktował jak najgorsze ścierwo każdego dnia?

- Dobra, wyczaruję osłonę na tyle cienką, żebyś mogła go wyciągnąć, ale musisz to zrobić szybko i precyzyjnie, bo jeśli nie uleczę głowy, skończy jako warzywo – mruknął podchodząc do szatynki. Pochylił się nad rozciętym brzuchem i wyszeptał Scuto tenius*, po czym skinął na nią. Hermiona cudem opanowała trzęsienie dłoni i magią zaczęła powoli przesuwać kawałek kości. Robiła to w ogromnym skupieniu, bo wiedziała, że jeden błąd może oznaczać koniec.

Wreszcie udało się. Razem z Chrisem odetchnęła z ulgą i zaczęła spokojnie usuwać krwotok wewnętrzny, wzmacniać tkankę uszkodzonych organów i rekonstruować zarys żeber. Nie mogła odbudować ich całkowicie, ale zrobiła wszystko, co potrafiła i ze spokojnym sumieniem „zamknęła” brzuch mężczyzny. Chris również skończył, więc zajęli się wyciąganiem szkła ze skóry arystokraty i usuwaniem ran. Gdy skończyli, spojrzeli na siebie z satysfakcją.

Udało się.

***

Blondwłosa kobieta sączyła leniwie poranną kawę dokonując codziennego przeglądu prasy. Zaczęła oczywiście od Proroka Codziennego, którego redakcja zmieniła się nieco (wyleciała kochana pani Rita ^^), co wyraźnie podniosło jakość artykułów. Rzuciła okiem na pierwszą stronę i zamarła.

- Blaise, złotko, chyba powinieneś coś zobaczyć – wymamrotała starając się nadać swojemu głosowi w miarę normalne brzmienie.

- Co się stało? – czarnoskóry mężczyzna wszedł do salonu poprawiając krawat. W odpowiedzi żona podała mu jedynie gazetę i rzuciła „Czytaj”.

TRAGICZNY WYPADEK MŁODEGO ARYSTOKRATY

W zeszłą noc, tj. 23.09., sławny w całym świecie czarodziei arystokrata, Draco Malfoy, wjechał pędzącym ponad 300 km/h autem w mur. Ratownictwo magomedyczne zostało natychmiast o tym poinformowane, co pozwoliło im na przeprowadzenie szybkiej interwencji. Kierownik działu Ratowników Terenowych, Chris Palmer odmawia jakichkolwiek wizyt u poszkodowanego mówiąc: „Dzięki szybkiej interwencji udało nam się w porę zadziałać i uratować pacjenta. Jest już w lepszym, i co ważne stabilnym, stanie, ale wciąż jest w śpiączce. Powinien wybudzić się do końca tygodnia, ale do tego czasu nikt poza nielicznymi magomedykami nie będzie mógł go odwiedzać.”. Wypadek ten wywołał u wszystkich szok, ponieważ rzadko kiedy poszkodowanymi są tak sławne osobistości jak jedyna latorośl Malfoyów, duma Narcyzy Malfoy. Gdyby nie błyskawiczna interwencja magomedyków – kto wie, może pisalibyśmy właśnie o zgonie jednego z najbardziej pożądanych casanov w całej Anglii?

Będziemy donosić wszystkie newsy na bieżąco.

Eric Sherlmer

Nie minęło pół godziny, gdy Blaise był już w szpitalu św. Munga i biegł do recepcji.

- Muszę porozmawiać z kimś na temat Draco Malfoya. Kto się nim zajmuje? – wyrzucił z siebie i spojrzał niecierpliwie na brunetkę w stanowczo zbyt obcisłej bluzce.

- Pan Chris, ale przed chwilką miał wezwanie – odpowiedziała flegmatycznie.

- A ktoś inny?

- Hmm – brunetka przerzuciła plik papierów i uważnie się czemuś przyjrzała. – Ach, pani ordynator pomagała wczoraj w akcji, ale też jest zajęta, ma szkolenie praktykantów. Przykro mi – dodała nawet nie próbując udawać współczucia.

- Gdzie ją znajdę? – warknął wkurzony Zabini.

- Pani ordynator jest zajęta, pro…

- GDZIE DO JASNEJ CHOLERY ZNAJDĘ TĘ ORDYNATORKĘ, POWIESZ MI ŁASKAWIE?! – wydarł się czarnoskóry, a pojedyncze osoby stojące w holu przyglądnęły mu się z zaciekawieniem. Recepcjonistka zaniemówiła, ale na szczęście szybko przybyła odsiecz.

- Zabini nie wydzieraj się na Sarę i chodź – ciężko oddychający ze złości mężczyzna odwrócił się i zobaczył Hermionę z plakietką „Hermiona Granger, Ordynator” patrzącą na niego z politowaniem.

- To ty? – wydukał wreszcie, a dziewczyna zaśmiała się cicho i spojrzała na niego z błyskiem w oku.

- Tak, to ja – uniosła brwi i zlustrowała go wzrokiem. – Chodź do mojego gabinetu, porozmawiamy – nie czekając na odpowiedź ruszyła przed siebie. Mijała dużo drzwi, aż wreszcie doszli do celu. Hermiona od razu podeszła do biurka i zaczęła porządkować papiery, które leżały w dużej stercie.

- Co u niego? – Blaise podszedł do fotela i niechętnie w nim usiadł. Najchętniej biegłby na salę, do Draco, ale wiedział, że nikt mu na to nie pozwoli.

- Nie jest źle – mruknęła Hermiona i usiadła naprzeciwko gościa. – Wczorajsza akcja była bardzo trudna, ale udało się – dodała z niemałą satysfakcją.

- Co mu dokładnie było?

- Ech, dużo by tego wymieniać. Uraz głowy, połamane żebra, uszkodzone organy, złamana ręka, zmiażdżona stopa… - mężczyna otworzył szerzej oczy. – Trochę zbyt dużo jak na wypadek samochodowy… - dodała świdrując go wzrokiem. Nagle coś błysnęło w jego oczach.

- Jasna cholera! – krzyknął chowając twarz w dłoniach. Hermiona przyglądała się temu z szokiem. – Ja… Granger, on chyba próbował popełnić samobójstwo – wyszeptał wreszcie.

- Samobójstwo?! – wrzasnęła. - Dlaczego on miałby popełniać samobójstwo? – dodała już nieco ciszej widząc wyraz twarzy Blaise’a. On wiedział.

- Po wojnie Draco miał cholerne problemy. Najpierw wszyscy naskakiwali na niego, wyzywali za plecami od śmierciożerców i nie wierzyli, gdy mówił, że to przez ojca wstąpił w jego szeregi. Mówiłem mu, żeby postarał się jakoś przekonać do siebie ludzi, ale on postanowił załatwić to po Malfoyowsku. Dawał łapówki wszystkim dziennikarzom, robił sesje fotograficzne, wyprawiał bankiety… Jednym słowem robił wszystko, by powrócić do dawnej pozycji. No i udało mu się – westchnął. – Codziennie miał inną laskę, najdroższe fury, wielkie rezydencje… Ale pił. I to cholernie dużo. Tylko ja o tym wiedziałem, bo pomagałem mu nie przeginać. Gdy wypił za dużo, robiłem mu za niańkę, przebierałem, kładłem do łóżka i załatwiałem eliksir na kaca. Ale później ożeniłem się i już nie mogłem codziennie ratować mu skóry – pokręcił głową. – No i doszły te zaręczyny…

- Zaręczyny? – Hermiona czuła, że jest coraz bardziej skołowana. Draco Malfoy upijał się, a teraz chciał popełnić samobójstwo? Dlaczego?

- Tak, Narcyza chce go zmusić do ślubu z Astorią Greengrass. Już są zaręczeni, a data ślubu wyznaczona.

- Na kiedy? – wyszeptała Hermiona.

- Za miesiąc.

----------

Hejloł :D Dziś taka niespodzianka - miniaturka! Yay! ^^ Już od dawna ją chciałam napisać i proszę - wena mnie napadła w środku nocy, więc po co zwlekać? :) Nie wiem, czy jest oryginalna, czy w ogóle Wam się spodoba, ale mam nadzieję, że COŚ z tego wyszło ;) Miała być tylko jedna część, ale byłaby gigantem, więc podzielę ją na dwie, no może trzy :>

Ach, przepraszam za ewentualne błędy dotyczące operacji (jestem nogą z biolcy) i inne, jeśli takowe są ;)

Cóż mogę dodać? ENJOY! :3

Buziaki! :*

Alicia*